We might have to go,

Go to another land, 

One land where you can be raised free.

Here, everyone, 

Had to walk in bare feet, 

On broken bricks, 

But you wouldn’t mind,

You would only wish to listen,

To your baby’s heartbeat.

To listen to your baby’s heartbeat, 

My dear sun,

You would only wish to listen,

To your baby’s heartbeat.

My baby sun, I still have the hope from God, 

Only faith keeps my strength weight a tone.

When I find moments to breathe, 

In between the sound of all these cries, 

It’s just about the feeling,

When I am looking at your eyes.

It’s about your survival so I should be wise,

You need me, you need me, 

And your father’s boat…Your father’s boat…

I hope it does not capsize.

I don’t want the same for you (as the time flies), 

I don’t want the same for you (to be attached to the same old war ties),

This heavy feeling (it has its heights),

This heavy feeling (it has its heights).

I don’t want the same for you.

My only dream is to raise you (where you can be free),

Be free my baby sun, be free.

For you to be free (I carry it all)

For you to be free (I carry it all)

By Autumn Elis in The Autum Elis Experience –Janaína’s Collection

Het bericht My Baby Sun verscheen eerst op 2026WOMEN.

1994. Ik was zestien, gevangen in dat bedrieglijke niemandsland tussen kind en volwassene — die fase waarin men denkt op weg te zijn naar autonomie, terwijl men in werkelijkheid slechts een andere vorm van slavernij betreedt: die van het lichaam, van het verlangen, en van de medische doctrine die zich schuilhoudt onder het mom van zorg.

Mijn moeder, goedbedoelend maar blind voor de implicaties, stelde het met de vanzelfsprekendheid van een huishoudschema: ik had een vriendje, dus moest ik “naar de gynaecoloog” en “aan de pil”. Geen ruimte voor vragen, laat staan bezwaren. Het klonk alsof ik naar de tandarts moest voor een halfjaarlijkse controle. Alsof het lichaam geen innerlijke tempel was, maar een apparaat dat op tijd gesmeerd moest worden.

De pil: een verdrag met de medische rede. Een schild tegen conceptie, maar vooral een capitulatie voor een wereld waarin liefde slechts getolereerd wordt als zij geprotocolleerd is.

En dus zat ik daar, met de Gouden Gids op schoot — een geel boek van namen en cijfers, een pantheon van mannen die gecertificeerd toegang kregen tot het heiligdom van vrouwen. Geen getuigenissen. Geen context. Enkel adressen, alsof toegang hetzelfde is als toestemming.

De wachtkamer was zwanger van schaamte. De stilte drukkend. Ik hield mijn gezicht strak. Er was geen ruimte voor emotie. Mijn lichaam was een plicht geworden, mijn aanwezigheid een bevestiging van verantwoordelijkheidszin. Ik dacht dat dit volwassen zijn was: gehoorzamen met opgeheven hoofd.

Toen ging de deur open.

Een man. Maatpak. Geen das, maar een kleurig zijden sjaaltje, strak in een artistiek bedoelde knoop gelegd, half verborgen in de openstaande kraag van zijn witgestreken hemd. Het wapperde niet, het rustte — als een weloverwogen detail, een stijlbeslissing die net iets te veel nadruk leek te willen leggen op zachtheid. Alsof het sjaaltje op voorhand moest zeggen: ik ben geen bedreiging. Een veredelde verontschuldiging in textielvorm — elegant, onnadrukkelijk, maar vooral: berekend. Alsof het esthetiek was die empathie moest suggereren. Alsof zijde het ongemak zou sussen. Zijn glimlach was bedoeld als geruststelling. Mijn lichaam, dat zich verstrakte, ontspande een fractie. Naïef. Hij is vast homo, dacht ik. Dan is het minder erg dat hij mij straks aanraakt. Een idiotie die zich schuilhield onder de noemer zelfbescherming.

Hij stelde vragen. Ik antwoordde.

“Ja, ik heb seks.”

“Nee, ik wil niet zwanger worden.”

Hij knikte. Zakelijk. Zonder morele toon, wat haast erger was.

“Dan doen we ook een uitstrijkje. En borstonderzoek.”

Ik wist niet beter. Ik kende geen alternatieven. Achter het gordijn wachtte geen privacy, slechts het ritueel van overgave. Alles uit.

“Ook mijn sokken?”

“Ja, doe maar.” Kortaf. Alsof mijn schroom een overtreding was.

En toen: de stoel. Een medische troon van vernedering. Leer, metaal, beenhouders. Ik werd erin gepositioneerd als een object in voorbereiding op dissectie. De enige troost was mijn onwetendheid.

Hij rolde tussen mijn benen op zijn kruk — doelgericht, mechanisch, als een technicus op weg naar een storing die verholpen moest worden. Mijn lichaam begon te beven. Geen decoratieve rilling, geen theatrale huivering, maar een rauwe, oncontroleerbare schokbeweging. Mijn benen weigerden hun medewerking, trilden als zenuwbanen op drift. Geen angst in de filmische zin, geen gillende paniek. Nee, dit was de verstijving van het lichaam dat weet: dit klopt niet — en dat zich toch niet mag verzetten. Mijn spieren schokten met de regelmaat van een tic, een fysiek protest tegen een situatie die mentaal nog geen woorden had gevonden. Het was geen angst om wat zou komen, maar om het feit dat het al bezig was. Dat het gebeurde. En dat niemand het stopte.

Hij zag het. “Je hoeft niet bang te zijn,” zei hij glimlachend.

Alsof angst een foutje in de software was.

Alsof zijn aanwezigheid niet de oorzaak was van wat hij wilde wegnemen.

Alsof hij vergeten was dat angst soms de meest rationele reactie is die een lichaam kan hebben. Alsof angst niet vanzelfsprekend was bij het vrijwillig spreiden van je benen voor een vreemde.

Het borstonderzoek volgde.

“Handen achter het hoofd.”

Zijn vingers verkenden mij niet, ze taxeerden. Mijn borsten — amper aanwezig — werden bekeken met een aandacht die niets met geneeskunde te maken had. Zijn blik gleed niet over huid met de afstand van een arts, maar bleef hangen zoals men kijkt naar iets dat geconsumeerd kan worden. Geen objectieve observatie van klierweefsel of symmetrie, maar een taxatie — traag, aanwezig, geladen. Mijn borsten, nog nauwelijks gevormd, werden niet gezien als lichaamsdeel, maar als symbool. Als belofte. Als iets om naar te kijken, niet om te verzorgen. Het was geen medische controle; het was evaluatie. Niet hoe functioneren ze, maar hoe ogen ze. Geen zorg, maar begeerte vermomd als aandacht. Pas jaren later begreep ik dat wat daar gebeurde niet alleen ongemakkelijk voelde, maar ook medisch overbodig was. Het is helemaal niet gangbaar om een borstonderzoek uit te voeren bij een zestienjarig meisje zonder klachten of familiegeschiedenis van borstkanker. Gemiddeld begint men pas rond de leeftijd van vijftig met systematisch borstonderzoek, meestal in de vorm van een mammografie. Tactiele onderzoeken door een arts worden dan enkel overwogen bij concrete symptomen: een knobbeltje, pijn, huidveranderingen. Ik had niets van dat alles. Mijn enige ‘afwijking’ was seksueel actief zijn — en dat bleek blijkbaar voldoende aanleiding voor het manueel inspecteren van een puberlichaam, onder het mom van preventie.

Maar preventie zonder indicatie is geen zorg. Het is grensoverschrijding, vermomd als routine.

Daarna kwam het instrument. Metaal. Koud. Functioneel. Geen uitleg, geen voorbereiding — enkel het geluid van latexhandschoenen en het discrete klotsen van glijmiddel, alsof dat de invasie zou verzachten. De kilte was niet alleen fysiek, ze was systemisch. De beugel klikte open met de onnadrukkelijke vanzelfsprekendheid van een handeling die al duizenden keren was uitgevoerd. Maar voor mij was dit geen routine. Voor mij was dit de eerste keer dat mijn lichaam opengezet werd als een kastdeurtje in een vreemde kamer.

Hij nam zijn tijd. Niet gehaast, niet klinisch efficiënt — maar met een onnadrukkelijke kalmte die bijna op ontspanning leek. En dan: de lamp. Die grote, felle spotlight die met chirurgische precisie op mijn geslachtsdelen werd gericht. Alsof mijn vagina het toneel was van een voorstelling die enkel hij mocht beoordelen. Zijn ogen, zogenaamd neutraal, bleven nét te lang hangen. Niet medisch. Niet noodzakelijk. Niet zakelijk. Een blik met randjes.

“Een uitstrijkje,” zei hij, terwijl hij zijn instrument voorzichtig naar binnen manoeuvreerde — alsof hij een staal nam van een oppervlak dat men verdacht achtte. Een monster van een besmetting die niet medisch, maar moreel leek te zijn. Er volgde een prik, een steek, een kort branderig gevoel. En daarna: bloed.

Geen woord over wat hij deed. Geen toelichting over het waarom. Geen erkenning dat een uitstrijkje op zestienjarige leeftijd, zonder klachten, niet tot het gangbare zorgtraject behoort. De lamp bleef branden, lang nadat het instrument zich terugtrok. Mijn schaamte lag nog open, verlicht, beoordeeld. En hij keek — met een flinterdunne glimlach. Alsof wat hij zag, hem amuseerde. Alsof mijn blootgesteld lichaam iets was om van te genieten, niet om te beschermen.

En ik? Ik lag daar stil. Niet uit toestemming, maar uit verstening. Wat moest ik zeggen? Ik kende geen woorden voor wat ik voelde. Alleen het dwingende besef: dit hoort niet zo te zijn — en toch gebeurt het.

Eindelijk zei hij:

“Je mag je weer aankleden.”

Alsof dat iets herstelde. Alsof het lichaam niet intussen iets was kwijtgeraakt dat geen naam had, maar gewicht.

Ik vluchtte snel weg achter het gordijn, kleedde mij aan met handen die voelden alsof ze door een ander werden bestuurd. Bij het buitengaan gaf hij mij het recept voor de pil. Een bewijs van volwassenheid, zeggen sommigen. Een certificaat van onderwerping, zeg ik nu.

Ik keerde nooit terug.

Dertig jaar later — in een wereld met sterrenratings, zoekbalken en online forums — ontdekte ik, tijdens een nachtelijk zwerven langs pixels en woorden, wat ik destijds nog niet wist: mijn ervaring was geen alleenstaand incident. De man is nog altijd actief. En vrouwen, jonger dan ik toen, beschrijven bijna exact dezelfde scène, dezelfde procedure, dezelfde zinnen.

De taal is veranderd. De macht niet.

Wat ik op mijn zestiende leerde, was geen les in voortplanting, geen inzicht in de werking van eierstokken of slijmvliezen. Het was ook geen les in volwassenheid, hoewel het zo verpakt werd. Het was een ervaring van onbehagen — onbestemd, kleverig, moeilijk te plaatsen. Ik voelde dat iets niet klopte, maar ik kon het niet benoemen. Het vocabulaire van grensoverschrijding lag nog niet binnen mijn bereik. Wat ik voelde, was geen kennis, maar intuïtie. En dus zweeg ik. Zoals zovelen.

Pas dertig jaar later, tijdens een toevallig digitaal ommetje, typte ik zijn naam in. Een nieuwsgierigheid, niet meer dan dat. En daar stonden ze, de getuigenissen. Recensies, zou men ze kunnen noemen — ware het niet dat ze leken op klaagbrieven in een anoniem register. Vrouwen, vele jaren jonger dan ik toen was, die dezelfde kamer beschreven, dezelfde stoel, dezelfde blik. Soms zelfs dezelfde woorden. De herhaling was het meest verpletterende bewijs. Hij is nog steeds actief. Nog steeds toegelaten tot dat bezette gebied dat men ‘zorg’ noemt. En ik? Ik voelde woede. Geen razernij, maar een trage, zinkende boosheid, vermengd met machteloosheid. Want wat doe je, als je te laat begrijpt wat er met je gebeurd is?

Je spreekt.

Misschien niet met de juiste termen, misschien te laat, misschien zonder gevolg — maar je spreekt. Want het lichaam vergeet niets. En soms draagt de cipier een zijden sjaaltje.

By Petra D.S.

___________________________

VERSION FRANÇAISE

Écarter les jambes et subir

1994. J’avais seize ans, prisonnière de ce no man’s land trompeur entre l’enfance et l’âge adulte, cette phase où l’on croit être en route vers l’autonomie, alors qu’en réalité, on n’entre que dans une autre forme d’esclavage : celui du corps, du désir et de la doctrine médicale qui se cache sous le masque des soins.

Ma mère, bien intentionnée mais aveugle aux implications, m’annonça cela avec le naturel d’un programme ménager : j’avais un petit ami, donc je devais « aller chez le gynécologue » et « prendre la pilule ». Pas de place pour les questions, encore moins pour les objections. On aurait dit que je devais aller chez le dentiste pour un contrôle semestriel. Comme si le corps n’était pas un temple intérieur, mais une machine qu’il fallait huiler régulièrement.

La pilule : un pacte avec la raison médicale. Un bouclier contre la conception, mais surtout une capitulation devant un monde où l’amour n’est toléré que s’il est protocolisé.

Et donc j’étais là, avec l’Annuaire sur les genoux — un livre jaune rempli de noms et de chiffres, un panthéon d’hommes qui avaient obtenu un accès certifié au sanctuaire des femmes. Pas de témoignages. Pas de contexte. Seulement des adresses, comme si l’accès équivalait à l’autorisation.

La salle d’attente était imprégnée de honte. Le silence était oppressant. Je gardais le visage impassible. Il n’y avait pas de place pour l’émotion. Mon corps était devenu un devoir, ma présence une confirmation de mon sens des responsabilités. Je pensais que c’était ça, être adulte : obéir la tête haute.

Puis la porte s’est ouverte.

Un homme. Un costume sur mesure. Pas de cravate, mais une écharpe en soie colorée, nouée avec soin dans un nœud artistique, à moitié cachée dans le col ouvert de sa chemise blanche repassée. Elle ne flottait pas, elle reposait, comme un détail mûrement réfléchi, un choix stylistique qui semblait vouloir mettre un peu trop l’accent sur la douceur. Comme si le foulard devait dire d’avance : je ne suis pas une menace. Une excuse raffinée sous forme textile — élégante, discrète, mais surtout calculée. Comme si l’esthétique devait suggérer l’empathie. Comme si la soie pouvait apaiser le malaise. Son sourire était destiné à me rassurer. Mon corps, qui s’était crispé, se détendit légèrement. Naïf. Il est sûrement gay, pensais-je. Ce sera moins grave s’il me touche tout à l’heure. Une idiotie qui se cachait sous le nom d’autoprotection.

Il posait des questions. Je répondais.

« Oui, j’ai des relations sexuelles. »

« Non, je ne veux pas tomber enceinte. »

Il acquiesçait. De manière professionnelle. Sans ton moralisateur, ce qui était presque pire.

« Alors on va faire un frottis. Et un examen des seins. »

Je ne savais pas quoi faire. Je ne connaissais pas d’alternative. Derrière le rideau, pas d’intimité, juste le rituel de la soumission. Tout enlever.

« Mes chaussettes aussi ? »

« Oui, allez-y. » Laconique. Comme si ma timidité était une offense.

Et puis : la chaise. Un trône médical de l’humiliation. Du cuir, du métal, des repose-jambes. On m’y positionna comme un objet en préparation pour une dissection. Ma seule consolation était mon ignorance.

Il roula entre mes jambes sur son tabouret, déterminé, mécanique, comme un technicien se rendant sur le lieu d’une panne à réparer. Mon corps se mit à trembler. Pas un frisson décoratif, pas un frémissement théâtral, mais une secousse brute et incontrôlable. Mes jambes refusaient d’obéir, tremblant comme des nerfs à fleur de peau. Pas de peur au sens cinématographique, pas de panique hurlante. Non, c’était la rigidité d’un corps qui sait : cela ne va pas — et qui ne doit pourtant pas résister. Mes muscles se contractaient avec la régularité d’un tic, une protestation physique contre une situation qui n’avait pas encore trouvé de mots dans mon esprit. Ce n’était pas la peur de ce qui allait arriver, mais le fait que cela était déjà en train de se produire. Que cela arrivait. Et que personne ne l’arrêtait.

Il l’a vu. « Tu n’as pas à avoir peur », a-t-il dit en souriant.

Comme si la peur était une erreur dans le logiciel.

Comme si sa présence n’était pas la cause de ce qu’il voulait m’enlever.

Comme s’il avait oublié que la peur est parfois la réaction la plus rationnelle qu’un corps puisse avoir. Comme si la peur n’était pas évidente lorsqu’on écarte volontairement les jambes devant un inconnu.

L’examen des seins a suivi.

« Les mains derrière la tête. »

Ses doigts ne m’exploraient pas, ils m’évaluaient. Mes seins, à peine présents, étaient examinés avec une attention qui n’avait rien à voir avec la médecine. Son regard ne glissait pas sur ma peau avec la distance d’un médecin, mais s’attardait comme on regarde quelque chose qui peut être consommé. Ce n’était pas une observation objective du tissu glandulaire ou de la symétrie, mais une évaluation, lente, présente, chargée. Mes seins, à peine formés, n’étaient pas considérés comme une partie du corps, mais comme un symbole. Comme une promesse. Comme quelque chose à regarder, pas à soigner. Ce n’était pas un examen médical, c’était une évaluation. Pas comment ils fonctionnent, mais comment ils apparaissent. Pas de l’attention, mais du désir déguisé en attention. Ce n’est que des années plus tard que j’ai compris que ce qui s’était passé là-bas n’était pas seulement inconfortable, mais aussi médicalement inutile. Il n’est pas du tout courant de procéder à un examen des seins chez une jeune fille de seize ans qui ne présente aucun symptôme ni antécédents familiaux de cancer du sein. En moyenne, les examens systématiques des seins ne commencent qu’à partir de la cinquantaine, généralement sous la forme d’une mammographie. Les examens tactiles par un médecin ne sont alors envisagés qu’en cas de symptômes concrets : une grosseur, une douleur, des changements cutanés. Je n’avais rien de tout cela. Ma seule « anomalie » était d’être sexuellement active — et cela semblait apparemment suffisant pour justifier l’inspection manuelle d’un corps adolescent, sous le prétexte de la prévention.

Mais la prévention sans indication n’est pas un soin. C’est un dépassement des limites, déguisé en routine.

Puis vint l’instrument. Métal. Froid. Fonctionnel. Aucune explication, aucune préparation — seulement le bruit des gants en latex et le clapotis discret du lubrifiant, comme si cela pouvait adoucir l’invasion. La froideur n’était pas seulement physique, elle était systémique. L’appareil dentaire s’est ouvert avec le naturel d’un geste répété des milliers de fois. Mais pour moi, ce n’était pas une routine. Pour moi, c’était la première fois que mon corps était ouvert comme la porte d’une armoire dans une pièce inconnue.

Il a pris son temps. Pas pressé, pas cliniquement efficace, mais avec un calme discret qui ressemblait presque à de la détente. Et puis : la lampe. Ce grand projecteur puissant braqué avec une précision chirurgicale sur mes parties génitales. Comme si mon vagin était la scène d’un spectacle dont lui seul avait le droit de juger. Ses yeux, soi-disant neutres, s’attardaient juste un peu trop longtemps. Ce n’était pas médical. Pas nécessaire. Pas professionnel. Un regard qui en disait long.

« Un frottis », a-t-il dit en manœuvrant prudemment son instrument, comme s’il prélevait un échantillon sur une surface suspecte. Un échantillon d’une infection qui semblait non pas médicale, mais morale. Il y a eu une piqûre, une douleur aiguë, une brève sensation de brûlure. Et puis : du sang.

Pas un mot sur ce qu’il faisait. Pas d’explication sur le pourquoi. Pas de reconnaissance qu’un frottis à seize ans, sans symptômes, ne fait pas partie du parcours de soins habituel. La lampe est restée allumée longtemps après que l’instrument s’est retiré. Ma honte était encore à nu, exposée, jugée. Et il regardait — avec un sourire imperceptible. Comme si ce qu’il voyait l’amusait. Comme si mon corps exposé était quelque chose à apprécier, et non à protéger.

Et moi ? J’étais allongée là, immobile. Non par consentement, mais par pétrification. Que pouvais-je dire ? Je ne trouvais pas les mots pour exprimer ce que je ressentais. Seule une certitude s’imposait à moi : cela ne devrait pas être ainsi, et pourtant c’était le cas.

Finalement, il a dit :

« Tu peux te rhabiller. »

Comme si cela pouvait réparer quelque chose. Comme si le corps n’avait pas perdu quelque chose qui n’avait pas de nom, mais qui avait un poids.

Je me suis rapidement enfuie derrière le rideau et je me suis rhabillée avec des mains qui semblaient être guidées par quelqu’un d’autre. En sortant, il m’a donné l’ordonnance pour la pilule. Une preuve de maturité, diront certains. Un certificat de soumission, dis-je aujourd’hui.

Je ne suis jamais revenue.

Trente ans plus tard, dans un monde fait de notes, de barres de recherche et de forums en ligne, j’ai découvert, au cours d’une nuit passée à errer parmi les pixels et les mots, ce que j’ignorais à l’époque : mon expérience n’était pas un incident isolé. Cet homme est toujours en activité. Et des femmes, plus jeunes que moi à l’époque, décrivent presque exactement la même scène, la même procédure, les mêmes phrases.

Le langage a changé. Le pouvoir, non.

Ce que j’ai appris à seize ans n’était pas une leçon sur la reproduction, ni une compréhension du fonctionnement des ovaires ou des muqueuses. Ce n’était pas non plus une leçon de maturité, même si c’était présenté comme tel. C’était une expérience de malaise — indéfinissable, collante, difficile à situer. Je sentais que quelque chose n’allait pas, mais je ne pouvais pas mettre le doigt dessus. Le vocabulaire pour décrire le dépassement des limites n’était pas encore à ma portée. Ce que je ressentais n’était pas de la connaissance, mais de l’intuition. Et donc je me suis tue. Comme tant d’autres.

Ce n’est que trente ans plus tard, lors d’une visite fortuite sur Internet, que j’ai tapé son nom. Par simple curiosité, rien de plus. Et là, elles étaient là, les témoignages. On pourrait les appeler des critiques, si elles ne ressemblaient pas à des lettres de plainte dans un registre anonyme. Des femmes, beaucoup plus jeunes que moi à l’époque, décrivaient la même pièce, la même chaise, le même regard. Parfois même les mêmes mots. La répétition était la preuve la plus accablante. Il est toujours en activité. Toujours admis dans ce domaine occupé que l’on appelle « soins ». Et moi ? J’ai ressenti de la colère. Pas une rage furieuse, mais une colère lente et sourde, mêlée d’impuissance. Car que faire quand on comprend trop tard ce qui nous est arrivé ?

On parle.

Peut-être pas avec les bons mots, peut-être trop tard, peut-être sans résultat — mais on parle. Car le corps n’oublie rien. Et parfois, le geôlier porte un foulard en soie.

By Petra D.S.

___________________________

ENGLISH VERSION

Spread your legs and undergo

1994. I was sixteen, trapped in that deceptive no-man’s-land between childhood and adulthood — that phase when you think you are on your way to autonomy, when in reality you are merely entering another form of slavery: that of the body, of desire, and of medical doctrine masquerading as care.

My mother, well-meaning but blind to the implications, stated it with the matter-of-factness of a household schedule: I had a boyfriend, so I had to ‘go to the gynaecologist’ and ‘get on the pill’. There was no room for questions, let alone objections. It sounded like I had to go to the dentist for a six-monthly check-up. As if the body were not an inner temple, but a machine that needed to be oiled on time.

The pill: a treaty with medical reason. A shield against conception, but above all a capitulation to a world in which love is only tolerated if it is protocolised.

And so I sat there, with the Yellow Pages on my lap — a yellow book of names and numbers, a pantheon of men who had certified access to the sanctuary of women. No testimonials. No context. Just addresses, as if access was the same as consent.

The waiting room was pregnant with shame. The silence was oppressive. I kept my face straight. There was no room for emotion. My body had become a duty, my presence a confirmation of responsibility. I thought this was what being an adult was: obeying with your head held high.

Then the door opened.

A man. Tailored suit. No tie, but a colourful silk scarf, neatly tied in an artistic knot, half hidden in the open collar of his crisply ironed shirt. It didn’t flutter, it rested — like a well-considered detail, a stylistic decision that seemed to emphasise softness just a little too much. As if the scarf was meant to say: I am not a threat. A glorified apology in textile form — elegant, unemphatic, but above all: calculated. As if it was aesthetics that were supposed to suggest empathy. As if silk would soothe the discomfort. His smile was meant to be reassuring. My body, which had tensed up, relaxed a fraction. Naive. He must be gay, I thought. Then it won’t be so bad when he touches me later. An idiocy that hid under the guise of self-protection.

He asked questions. I answered.

‘Yes, I have sex.’

‘No, I don’t want to get pregnant.’

He nodded. Businesslike. Without moral judgement, which was almost worse.

‘Then we’ll do a smear test. And a breast examination.’

I didn’t know any better. I didn’t know any alternatives. Behind the curtain, there was no privacy, only the ritual of surrender. Everything off.

‘My socks too?’

‘Yes, go ahead.’ Curt. As if my hesitation was an offence.

And then: the chair. A medical throne of humiliation. Leather, metal, leg holders. I was positioned in it like an object in preparation for dissection. My only comfort was my ignorance.

He rolled between my legs on his stool — purposeful, mechanical, like a technician on his way to fix a malfunction. My body began to tremble.

Not a decorative shiver, not a theatrical shudder, but a raw, uncontrollable shock movement. My legs refused to cooperate, trembling like nerve fibres adrift. No fear in the cinematic sense, no screaming panic. No, this was the stiffening of a body that knows: this is not right — and yet must not resist. My muscles jerked with the regularity of a tic, a physical protest against a situation that had not yet found words in my mind. It was not fear of what was to come, but of the fact that it was already happening. That it was happening. And that no one was stopping it. He saw it. ‘You don’t have to be afraid,’ he said with a smile.

As if fear were a glitch in the software.

As if his presence wasn’t the cause of what he wanted to take away.

As if he had forgotten that fear is sometimes the most rational response a body can have. As if fear wasn’t natural when voluntarily spreading your legs for a stranger.

The breast examination followed.

‘Hands behind your head.’

His fingers did not explore me, they appraised me. My breasts — barely there — were examined with an attention that had nothing to do with medicine. His gaze did not glide over my skin with the distance of a doctor, but lingered as one looks at something that can be consumed. Not an objective observation of glandular tissue or symmetry, but an appraisal — slow, present, charged. My breasts, barely formed, were not seen as body parts, but as symbols. As promises. As something to look at, not to care for. It was not a medical check-up; it was an evaluation. Not how they function, but how they look. Not care, but desire disguised as attention. It was only years later that I understood that what happened there not only felt uncomfortable, but was also medically unnecessary. It is not at all common to perform a breast examination on a sixteen-year-old girl with no complaints or family history of breast cancer. On average, systematic breast examinations only begin around the age of fifty, usually in the form of a mammogram. Tactile examinations by a doctor are only considered if there are specific symptoms: a lump, pain, skin changes. I had none of these. My only “abnormality” was being sexually active — and that apparently was sufficient reason to manually inspect an adolescent body, under the guise of prevention.

But prevention without indication is not care. It is a transgression, disguised as routine.

Then came the instrument. Metal. Cold. Functional. No explanation, no preparation — just the sound of latex gloves and the discreet sloshing of lubricant, as if that would soften the invasion.

The coldness was not only physical, it was systemic. The braces clicked open with the unemotional matter-of-factness of an action that had been performed thousands of times before. But for me, this was not routine. For me, this was the first time my body had been opened up like a cupboard door in a strange room. He took his time.

Not hurried, not clinically efficient — but with an unemotional calm that almost seemed relaxed. And then: the lamp. That big, bright spotlight aimed at my genitals with surgical precision. As if my vagina was the stage of a performance that only he was allowed to judge. His eyes, supposedly neutral, lingered just a little too long. Not medical. Not necessary. Not businesslike. A look with edges.

‘A smear test,’ he said, carefully manoeuvring his instrument inside — as if he were taking a sample from a surface that was considered suspicious. A sample of an infection that seemed moral rather than medical. There was a prick, a sting, a brief burning sensation. And then: blood.

Not a word about what he was doing. No explanation as to why. No acknowledgement that a smear test at the age of sixteen, without any symptoms, is not part of standard healthcare. The lamp remained on long after the instrument had been withdrawn. My shame was still exposed, illuminated, judged. And he looked — with a faint smile. As if what he saw amused him. As if my exposed body was something to be enjoyed, not protected.

And me? I lay there silently. Not out of consent, but out of paralysis. What could I say? I had no words for what I was feeling. Only the compelling realisation: this shouldn’t be happening — and yet it is.

Finally, he said:

‘You can get dressed again.’

As if that would fix something. As if the body hadn’t lost something that had no name, but weight.

I quickly fled behind the curtain and got dressed with hands that felt as if they were being controlled by someone else. As I left, he gave me the prescription for the pill. A proof of adulthood, some say. A certificate of submission, I say now.

I never returned.

Thirty years later — in a world of star ratings, search bars and online forums — I discovered, during a night-time wander through pixels and words, what I didn’t know at the time: my experience was not an isolated incident. The man is still active. And women, younger than I was then, describe almost exactly the same scene, the same procedure, the same sentences.

The language has changed. The power has not.

What I learned at sixteen was not a lesson in reproduction, nor an insight into the workings of ovaries or mucous membranes. Nor was it a lesson in adulthood, although it was packaged as such. It was an experience of unease — vague, sticky, difficult to pin down. I felt that something was wrong, but I couldn’t put my finger on it. The vocabulary for crossing boundaries was not yet within my reach. What I felt was not knowledge, but intuition. And so I remained silent. Like so many others.

It was not until thirty years later, during a chance digital detour, that I typed in his name. Out of curiosity, nothing more. And there they were, the testimonies. Reviews, you could call them — if it weren’t for the fact that they resembled letters of complaint in an anonymous register. Women, many years younger than I was then, describing the same room, the same chair, the same look. Sometimes even the same words. The repetition was the most crushing evidence. He is still active. Still allowed into that occupied territory called “care”. And me? I felt anger. Not rage, but a slow, sinking anger mixed with powerlessness. Because what do you do when you realise too late what has happened to you?

You speak.

Perhaps not in the right words, perhaps too late, perhaps to no avail — but you speak. Because the body never forgets. And sometimes the jailer wears a silk scarf.

By Petra

Het bericht Benen Spreiden en Ondergaan verscheen eerst op 2026WOMEN.

A efervescência que me sobe à cabeça me traz consciência.

O desabrochar da rosa é o ciclo em si.

E a rosa, canina, feroz, aquela que traz mensagens de amor;

Ela também fere e, eventualmente, morre.

O ciclo vida-morte-vida.

E os úteros seguem potenciais.

Desejo. Escolha. Responsabilidade.

O ato de dar vida é explosivo.

Por isso, escolho dar vida primeiro a mim.

Eu sou a rainha.

E não é vaidade.

O olhar no espelho é um convite ao mergulho.

Ser rainha é escutar minha intuição.

Meu corpo é meu território.

As escolhas são minhas; e as consequências, quem as sente também sou eu.

O fervor. A rosa. O nome. O feitiço.

Que venha abaixo toda forma de dominação.

Eu vomito as regras estúpidas e limitantes.

Eu lanço meus feitiços e com eles me desintoxico.

Eu trago a alegria.

Eu transmuto a dor e a opressão.

Derrubo muros. Furo bolhas.

Meu útero é o meu caldeirão.

Eu lanço feitiços de amor próprio, de liberdade de expressão.

Eu lanço feitiços de autorrealização.

Para que todes sejam livres!

By mARTe

Het bericht Feitiço verscheen eerst op 2026WOMEN.

Dit is het begin van mijn verhaal. We schrijven maart 1978.

Een verhaal dat niet begint met een eerste stap of woord, maar met een blik, een opmerking, een grensoverschrijding. Geen donderslag bij heldere hemel, maar een fluistering in de schaduw, een besmette adem over een wieg.

Het is een verhaal dat niet uniek is. Het is één uit duizenden. Uit miljoenen. Vrouwenverhalen beginnen zelden bij vreugde of vrijheid. Ze beginnen bij inkapseling. Bij de eerste keer dat iemand zonder toestemming over je lichaam spreekt alsof het een meubelstuk is, een gebruiksvoorwerp, een trofee in wording.

Elke generatie vrouwen, van de grootmoeders met gebonden voeten tot de moeders met gebonden dromen, tot dochters met bindende verwachtingen, is geboren in een wereld waarin haar waarde afgemeten werd aan wat ze kon verdragen, verbergen of vergeven. Het is het tragisch refrein van het vrouw-zijn: geboren worden niet als mens, maar als object-met-potentieel.

Wat mij overkwam, daar in het moederhuis te Ninove op een zachte lentedag in 1978, was niets uitzonderlijks. En precies dat is het gruwelijke eraan.

Dat het banaal is.

Dat het gewoongoed is.

Mijn moeder heeft het nooit vergeten. Hoe kon ze ook? Terwijl ik, drie dagen oud, niets wist van goed of kwaad, van warm of koud, van menselijkheid of haar afwezigheid, stond hij daar — haar schoonbroer — die met een halfdronken blik neerkeek op het in doeken gewikkelde wezentje in haar armen. En toen zei hij het, alsof het een grap was, alsof het geen gif was dat zich in haar geheugen zou vreten:

“Die zal later, als ze groot is, op deze hete oom zijn schoot mogen zitten.”

Mijn moeder verstijfde. Ze heeft nooit geantwoord. Wat kon je zeggen, in een wereld waar mannen dat soort dingen zomaar konden zeggen? Waar niemand er een punt van maakte — behalve zij. En zelfs zij had niet de macht om het ongedaan te maken. Enkel de herinnering bleef. Scherp. Ongeslepen. Tot op de dag van vandaag.

In een wereld die zichzelf graag voorstelt als beschaafd en verlicht, worden meisjes nog steeds verwelkomd met blikken die iets meten — niet hun ziel, maar hun latere bruikbaarheid. Het is een koude, universele onderstroom, een erfzonde zonder verlossing.

Mijn verhaal is slechts een echo van een groter koor van stemmen, sommige fluisterend, sommige schreeuwend, allemaal gewond. Ik schrijf niet om medelijden te oogsten, maar om het gordijn weg te trekken dat deze banaliteit van kwaad omhult. Want als iets zo alledaags is dat niemand er meer van opkijkt, dan is het tijd om het in het gezicht te slaan met de waarheid.

En de waarheid is dit:

De geschiedenis van de vrouw is een geschiedenis van het gesmoord worden.

Mijn adem stokte al op de derde dag. Ik had nog geen woord gezegd maar was wel al beoordeeld.

By Petra D.S.

*ENGLISH VERSION

THE UNCLE’S LAP

This is the beginning of my story. It’s March 1978.

A story that doesn’t begin with a first step or a first word, but with a glance, a remark, a crossing of a line. No thunderclap on a clear day, but a whisper in the shadows, a tainted breath over a cradle.

It’s a story that is far from unique. One of thousands. Of millions.

Women’s stories rarely begin with joy or freedom. They begin with containment.

With the first time someone speaks about your body without permission — as if it were furniture, an object, a trophy in the making.

Every generation of women, from grandmothers with bound feet to mothers with bound dreams, to daughters with binding expectations, is born into a world where her worth is measured by what she can endure, conceal, or forgive.

It’s the tragic refrain of womanhood: being born not as a human being, but as a potential object.

What happened to me, there in the maternity ward in Ninove on a soft spring day in 1978, was nothing exceptional.

And that is exactly what makes it horrifying.

That it was banal.

That it was commonplace.

My mother never forgot it. How could she?

While I, three days old, knew nothing of good or evil, of warmth or cold, of humanity or its absence — there he stood: her brother-in-law.

He looked down, a sleazy smile curling on his lips, at the small bundle in her arms.

And then he said it — as if it were a joke, as if it weren’t poison that would etch itself into her memory:

“That one, when she’s older, will be allowed to sit on this hot uncle’s lap.”

My mother froze. She never answered.

What could you say, in a world where men could say things like that and no one batted an eye — except her?

And even she didn’t have the power to undo it.

Only the memory remained. Sharp. Unpolished. To this day.

In a world that loves to think of itself as civilized and enlightened, girls are still greeted with looks that measure something — not their soul, but their future utility.

It’s a cold, universal undercurrent.

An original sin with no redemption.

My story is only an echo of a larger chorus of voices — some whispering, some screaming, all wounded.

I don’t write to elicit pity, but to tear away the curtain that hides this banality of evil.

Because when something becomes so common that no one notices it anymore, it’s time to slap it in the face with the truth.

And the truth is this:

The history of womanhood is a history of being silenced.

My breath was already caught on the third day.

I had not spoken a word — but I had already been judged. Objectified.

By Petra

Het bericht De schoot van de oom verscheen eerst op 2026WOMEN.

Het bericht Janaína verscheen eerst op 2026WOMEN.

The creator of all wombs.

When do you check her temperature?

Why did you break the thermometer?

The safety of her shelter

Is a wonder.

Her will is stronger than your war.

Don’t you see?

She worries because of your wealth.

So don’t dwell,

Do well.

Worrisome or wonderful?

Welcome to Mother Earth

Het bericht Mother Earth verscheen eerst op 2026WOMEN.

I’m a miracle for male expectations.

I’m a mighty, multi-minded woman.

The motion of migration marries your mind.

It stays in men.

It amazes them.

Multi-tasker or manipulator,

What do you prefer?

I can be both, I can’t be neither!

From a man, I make a mime.

For any man is mine.

I’m Medusa.

Het bericht Woman verscheen eerst op 2026WOMEN.

Het bericht HER BODY verscheen eerst op 2026WOMEN.

Het bericht On femicide verscheen eerst op 2026WOMEN.

In a world steeped in gender inequality, even the most mundane aspects of our (Dutch, French, German, …) language seem to contribute to a subtle yet pervasive form of discrimination. Job titles, for example, which should ostensibly be neutral names for the roles people hold in society, have entrenched themselves in a patriarchal hierarchy in which male forms predominate.

It is noteworthy that in many languages, most positions traditionally have only male designations, without a female counterpart. In languages where grammatical gender plays a role, there are different designations for occupations. Moreover, when there is a female counterpart, people tend to choose the male variant. Not to mention the difference in conception, connotation or interpretation of titles when one contrasts the female variant with the male. (Master – mistress)

In English, where gender is generally not a factor in nouns, one word is often simply used regardless of the person’s gender. The same goes for many other languages where the concept of grammatical gender does not exist or does not apply to professions.

In Dutch, as well as in many other languages, the feminine equivalent is formed by simply adding a feminine suffix to the word, such as “-e” in French or “-in” in German. So, in French, “ingenieur” would become “ingenieure” for a female engineer, and in German it would be “Ingenieurin”. In some cases, there is no female equivalent for a particular job title in the Dutch language: e.g. engineer, judge, professor, … Regardless of whether this is unjust, and/or we should provide a female equivalent for every job title as a function of equality (in casu when grammatically gender plays a role in a given language), it is interesting in itself how an ironic dance of inequality takes place where the masculine forms of titles such as “director”, “entrepreneur” and “doctor” seemingly perpetuate gender inequality.

This phenomenon reflects deep-seated gender inequality and historical prejudice. This issue touches on deeply embedded cultural beliefs about the superiority of men. The fact that male forms of job titles are more highly regarded reflects the stereotypes that still permeate our society. The idea that men are inherently more powerful and competent than women has led, among other things, to the preference for male forms in job titles. This while women are gaining ground in the professional and business world.

Today, the choice of the male form of titles is considered “neutral” because it is the assumed implicit norm. However, this does not mean that the female variants did not exist or are not used. In some cases, female titles such as “director” or “doctoress” are used, but they are often seen as derivatives of the male forms, which only further emphasises the implicit superiority of the male form.

When a woman would voluntarily or on principle choose to use the female variant of her job title, this variant usually sounds inferior. Suppose a female professor were to call herself “professoress”, this might be seen as unusual or even deviant from traditional language usage. Indeed, the use of male job titles as the norm is deeply rooted in historical and cultural contexts in which men were traditionally seen as being dominant and consequently the leading sex. This convention reflects a social norm in which men were seen as the standard and women as the exception. And this rule apparently still holds true today.

That Dutch-speaking women today consciously choose the male variant of their job title may have several reasons or explanations:

•  Habituation to traditional terms: In many languages, male forms of job titles have historically been dominant, and people have become accustomed to this convention. The use of feminine variants may therefore feel unusual because it differs from what people are used to.
•  Cultural connotations: In some cultures, female variants of job titles may be associated with a particular context or period when women enjoyed less equality in society. As a result, they may be seen as outdated or even derogatory.
• Linguistic aesthetics: Some words simply sound less fluent or aesthetically pleasing than others. This can be the case with female variants of job titles, where the addition of an extra syllable can sometimes interfere with the rhythm or sound of the sentence.
• Gender inequality: The use of female variants of job titles can also be a reminder of the ongoing gender inequality in society, where women are often considered secondary or inferior. This can evoke negative feelings in some people and make the use of female titles seem ridiculous.
•  Neutrality and equality: Some women choose to use the male variant of their job title because they strive for neutrality and equality. They do not want their gender to influence the perception of their competence, especially in professional environments where gender inequality can still be an issue.
•  Professional recognition: In some cases, using the male variant of a job title can be seen as a way to gain professional recognition. In certain sectors, using the masculine form may be associated with a higher level of expertise or authority. (Read that again!)
• Custom and tradition: In many cases, using the masculine form of a job title is simply a matter of custom and tradition. Historically, job titles have often been used in the masculine form, and this practice may still live on even if there is now more focus on gender inclusivity.
•  Less emphasis on gender: By choosing the masculine form of their job titles, women may seek to reduce the emphasis on their gender and instead focus on their professional skills and achievements. This can be especially relevant in contexts where women are underrepresented or face gender bias.

However, it is very important to note that the perception of what sounds “neutral” or is considered “gender-neutral” is in fact only dependent on social and cultural norms and can therefore vary between individuals and communities. While some may find the use of female variants of job titles ridiculous, for others it can actually be an important step towards gender equality and inclusiveness in language use.

There are 2 solutions, each with its own pros and cons:

1. One creates a female equivalent for each job title

2. One abandons the gender distinction linguistically and comes up with a gender-neutral alternative for every existing job title or craft.

1.         What if one ‘enforces’ a female equivalent for every job title?

Why would we prefer not to distinguish between male and female variants of job titles? Why shouldn’t a female leader deserve the same recognition and respect as her male counterpart, why shouldn’t she just call herself “leader”? Why does one spontaneously think of a lady leading a youth movement or in charge of a group of children at camp? It is not just a matter of language, but equally a matter of prejudice and erroneous connotations.

Ironically, when men first entered traditionally female professions, such as nursing, they were given a male variant from the outset (A male nurse was initially referred to as “brother”, later “nurse” but never a feminine word in Dutch) and today are naturally greeted with a gender-neutral title (=nurse), while women who first ventured into men’s bastions were marked with a female label. This double standard reveals the deep-rooted gender inequality that still exists in our society. It is high time to address this inequality and recognise that a person’s worth does not depend on their gender.

From a feminist point of view, it seems at first glance logical and fairer that as long as a language is grammatically based on genders, there should be a female counterpart for every masculine word. The downside to this logic is that it is very difficult to get rid of certain prejudices and shake off the negative(er) connotation attached to the female variant. Many female “directors” deliberately choose the male variant because there is a perception that a “directrice” is only reminiscent of a primary school.

It is important to note that this perception of prestige and status between male and female job titles is not inherent in the words themselves, but rather the result of broader social and cultural factors. Even in the most progressive institutions, this inequality persists. Universities, often seen as bastions of intellectual progress, still fail to embrace female variants of job titles (in Dutch,French, German,…) Why do we continue to cling to outdated gender roles at a time when equality should be a central value?

2.         Introducing gender-neutral terms

Using gender-neutral terms for job titles is important because it contributes to a more inclusive and equal society. It eliminates gender stereotypes and highlights the professional competence and skills of individuals beyond their gender. This helps create an environment where everyone has equal opportunities and feels free to pursue any career choice, regardless of gender.

But this is where the shoe pinches. Taking all possible considerations and good intentions into account, people always make the choice to apparently postulate the male variant of titles as gender-neutral!

The mostly stated reasons for choosing the male – so called – neutral variant seems to contradict itself because although gender-neutral terms are presented as a means of eliminating gender stereotypes and promoting equality, the emphasis is on the fact that these gender-neutral terms are often actually male variants. This means that the use of these terms does not necessarily promote gender neutrality, but rather the continuation of an existing gender binary norm where the male form is considered the default.

To achieve a truly inclusive and equal society, it is important to rethink language use and move towards true gender neutrality, where job titles do not have any gender connotations and where men and women are equally represented in all aspects of society. This would mean creating new, truly gender-neutral terms that are not based on traditional masculine forms.

Petra,

Master in Philosophy / Mistress in Philosophy

Photo by Tim Mossholder on Unsplash

Het bericht On the irony of grammatical gender on our job titles verscheen eerst op 2026WOMEN.